Życie z osobą chorą na depresję – jak można jej pomóc?

Gdy widzisz u bliskiego objawy depresji – nakłaniaj go do konsultacji z lekarzem i podjęcia leczenia.

© Depositphotos.com

Życie z osobą chorą na depresję nie jest łatwe – nie możesz liczyć na jej wsparcie, pomoc w obowiązkach domowych, czasem musisz długo namawiać ją, by w ogóle wstała z łózka. Gdy widzisz u bliskiego objawy depresji – nakłaniaj go do konsultacji z lekarzem i podjęcia leczenia. Jak włączyć się w pomoc, jak podać pomocną dłoń osobie, z którą mieszkasz pod jednym dachem? Nie ma uniwersalnej odpowiedzi – każdy przypadek jest inny, ale każdy potrzebuje bliskości i wsparcia (1).

Pomóc znaczy zrozumieć

Zawsze – to bardzo ważne – należy nakłaniać chorego do konsultacji z lekarzem i rozpoczęcia leczenia. Terapia zalecona i prowadzona przez specjalistę to absolutna podstawa, ale rola bliskich jest nie do przecenienia. Na początku spróbuj zrozumieć, na czym polega depresja – wówczas łatwej Ci będzie wesprzeć chorego domownika. (1)

Pacjent z depresją stopniowo traci energię życiową – do smutku dołącza postępujące osłabienie, które uniemożliwia normalne funkcjonowanie, prowadzi do ograniczenia aktywności życiowej, aż pewnego dnia chory nie może już zebrać sił, żeby podnieść się z łóżka. To tylko potęguje jego cierpienie i zwiększa poczucie winy. (2)

Do bliskich z depresją nie można przyczepiać „łatek”, które stosują się do osób zdrowych. Chorzy to nie osoby leniwe, które unikają pracy lub którym dolegliwości służą za „wykręty” od domowych obowiązków. Pamiętaj: Twój bliski nie panuje nad chorobą – a poczucie, że staje się ciężarem dla domowników tylko pogłębia jego dolegliwości. Dlatego typowe zwroty motywacyjne, jak „weź się w garść”, „jakbyś chciał, to byś mógł” nie tylko mu nie pomogą, ale mogą szkodzić. (1)

Bądź blisko, wspieraj, rozmawiaj

Osoba z depresją stopniowo rezygnuje z kontaktów międzyludzkich, mimo to często, zwłaszcza w okresie nasilenia dolegliwości, pragnie bliskości z innym człowiekiem, nawet jeśli sprawia przeciwne wrażenie. Dlatego staraj się podtrzymać jak najlepsze relacje z chorym, okazuj mu przywiązanie i nieustającą gotowość do wsparcia.
Wielu z pacjentów żyje w przekonaniu, że zmiany, które w nich następują, są już nieodwracalne. Dlatego, po konsultacji z lekarzem prowadzącym, można powtarzać choremu, że depresja jest chorobą uleczalną, a jej efekty miną – dzięki prawidłowemu leczeniu. Ustąpią również zaburzenia koncentracji, uwagi i pamięci, podobnie jak zaburzenia łaknienia, libido, a nawet kłopoty ze snem czy bezsenność. Zanim jednak leczenie przyniesie efekty, warto pomóc choremu zachować tzw. higienę snu – dopilnować, by kładł się o stałej porze oraz unikał kofeiny i drzemek w dzień. Stwórz mu komfortowe warunki w sypialni – cichy, ciemny, dobrze przewietrzony pokój na pewno ułatwi zaśnięcie.

Gdy podczas terapii stan zdrowia psychicznego bliskiej osoby ulega poprawie – warto próbować mobilizować ją aktywności zalecanej przez lekarza, czasem również się w nią angażować. Lekarz może uznać, że istnieją wskazania np. do udziału w zajęciach psychoterapeutycznych, psychoedukacyjnych, aktywizujących bądź relaksacyjnych. (1)

Silne objawy depresji – co robić?

W nasilonym epizodzie depresji nie powinno się oceniać zachowania chorego ani próbować zachęcać go do podjęcia działań, którym – jak twierdzi – nie może sprostać. Jeśli bliski nie potrafi kontrolować godzin przyjmowania leków, zapomina o porach posiłków, a nawet o przyjmowaniu płynów czy przestrzeganiu zasad higieny osobistej – powinnaś mu w tym pomóc.
Słuchaj tego, co mówi lekarz – zwykle specjalista udziela rodzinie wyczerpujących informacji na temat możliwości chorego i zalecanej aktywności. Nie bój się pytać – od Twojej wiedzy również zależy stan chorego.

Ciężka postać depresji często przebiega z urojeniami depresyjnymi, obejmującymi np. niewspółmierne poczucie winy, przekonanie o ruinie finansowej. W tym wypadku też trudno jednoznacznie wskazać, jak powinni postępować bliscy. Niektóre rodziny próbują przekonywać chorego, że rzeczywistość jest zupełnie inna lub pozornie podzielają jego punkt widzenia, łagodząc przekaz zapewnianiami typu „poradzimy sobie z tym”. Ważne, by pacjent czuł i wiedział, że stoisz po jego stronie i że jest Ci potrzebny. Oczywiście, najistotniejsze, by osoba z depresją podjęła decyzję o leczeniu – motywuj ją i przekonuj do terapii. (1)

Myśli o śmierci – wszystkie, a zwłaszcza samobójcze, wymagają bezzwłocznego kontaktu z lekarzem, który, po zbadaniu pacjenta, rozstrzygnie o dalszym postępowaniu. (1,2)

Pomoc w depresji: wsparcie, cierpliwość, zrozumienie
Osobę z depresją powinnaś przede wszystkim zachęcać do podjęcia leczenia. Bądź cierpliwa – pamiętaj, że zmiany, jakie zachodzą w jej zachowaniu, ustąpią dzięki terapii. Nie okazuj niechęci i niezrozumienia; chory potrzebuje Twojej bliskości, czułości i pewności, że zawsze może na Ciebie liczyć.

1. Borowiecka-Kluza J, Siwek M. Zaburzenia afektywne – informacje dla rodzin pacjentów. http://psychiatria.mp.pl/choroby/73155,zaburzenia-afektywne-informacje-dla-rodzin-pacjentow Data dostępu: 14.11.2016
2. Borowiecka-Kluza J. Depresja. http://psychiatria.mp.pl/choroby/69882,depresja Data dostępu: 14.11.2016

Oceń artykuł:

Opublikowane przez adamed expert. Data publikacji:

Komentarze