wpisz szukaną frazę

Zaparcia u dzieci
Objawy chorób Zdrowe dziecko

Zaparcia u dzieci

Zaparcia u dzieci
Podziel się
Zaparcia u dzieci

Zaparcie stolca definiuje się jako zbyt długie odstępy między wypróżnieniami (rzadziej niż 2 razy w tygodniu) i/lub oddawanie stolców z dużym wysiłkiem[1]. Tej definicji nie stosuje się jednak w odniesieniu do niemowląt karmionych piersią, które mogą oddawać stolec nawet 8-10 razy na dobę lub raz na kilka dni. Jeśli sytuacjom tym nie towarzyszy osłabienie apetytu i ubytek masy ciała, wówczas wszystko mieści się w granicach normy.

Zaparcie u dzieci ma najczęściej charakter czynnościowy (bez uchwytnej przyczyny), rzadko ma podłoże organiczne (jako wynik choroby Hirszprunga, niedoczynności tarczycy, alergii pokarmowej, zespołu Downa). Jest to częsty problem u dzieci – może dotyczyć nawet 10% populacji dziecięcej.

Jak zachowuje się dziecko z zaparciami? Dziecko często świadomie próbuje powstrzymać się od oddania stolca (zastyga w bezruchu, zaciska pośladki, prezentuje lęk). Jeśli dochodzi do oddania stolca, jest on zazwyczaj twardy, a podczas jego oddawania dziecko skarży się na ból w okolicy odbytu – stolce bywają obfite. Dziecko również brudzi bieliznę, a w stolcu może pojawić się domieszka krwi.

Jeśli rodzice zauważą u dziecka wyżej wymienione objawy, należy zgłosić się do lekarza, który po zebraniu szczegółowego wywiadu i zbadaniu dziecka (w tym badaniu per rectum), postawi diagnozę.

Często nie są wymagane specjalistyczne badania, warto jednak wykonać USG jamy brzusznej z oceną grubości bańki odbytnicy. Jeśli zachodzi taka potrzeba, warto wysłać dziecko do gastroenterologa, który poszerzy diagnostykę, w skład której wejdą:

  • badanie manometryczne,
  • wlew kontrastowy jelita grubego,
  • czas pasażu znaczników z oceną zalegania i rozmieszczenia w jelicie grubym,
  • badanie histologiczne bioptatu z końcowej części jelita grubego.

Leczenie zaparcia jest procesem długotrwałym, wymagającym cierpliwości i systematyczności[2]. Zazwyczaj składa się z dwóch etapów: w pierwszej fazie (trwającej na ogół kilka dni) należy oczyścić jelito grube z zalegających mas kałowych, poprzez stosowanie makrogoli drogą doustną oraz stosowanie wlewek doodbytniczych.

W drugiej fazie leczenia (trwającej nawet kilka miesięcy) dąży się do utrzymania należnej częstotliwości oddawania stolca i niedopuszczenia do zalegania mas kałowych w jelicie grubym. Stosuje się najczęściej:

  • leki osmotycznie czynne (laktuloza oraz polietylenoglikole – PEG),
  • leki stymulujące (senes, bisakodyl, sole magnezu),
  • leki działające poślizgowo (olej mineralny, płynna parafina).

Bardzo ważne jest, aby zwrócić uwagę na dietę dziecka. Powinno ono pić duże ilości wody oraz stosować dietę bogatą w błonnik, tj. suszone owoce, rodzynki, buraki, brokuły, ciemne pieczywo, kasze gruboziarniste[3]. Należy u dziecka zastosować również trening wypróżnień – zachęcanie do siadania na nocniku lub muszli klozetowej po posiłkach.

Czasami konieczna jest konsultacja psychologa, a rodzice nie powinni karać dziecka za brudzenie bielizny lub za nieoddanie stolca, a jedynie nagradzać za jego prawidłowe oddanie.

Dziecko należy zachęcać do aktywności fizycznej, bardzo pomocne jest prowadzenie dzienniczka wypróżnień. Leczenie bywa długotrwałe, a zbyt szybkie odstawienie leków prowadzi do nawrotu zaparć, jednak właściwie prowadzone przy determinacji rodziców i lekarzy, najczęściej kończy się sukcesem.

Zostaw komentarz

Your email address will not be published. Required fields are marked *