Zakażenie gronkowcem złocistym – objawy i sposoby leczenia 4.5/5 (4)

Jak go rozpoznać i jak leczyć?

© Depositphotos.com

Gronkowiec złocisty to niezwykle przebiegła bakteria, która może bytować w organizmie człowieka, nie dając żadnych niepokojących sygnałów. Warunek – układ immunologiczny działa bez zarzutu. Kłopoty zaczynają się, gdy szwankuje odporność. Gronkowiec, nazywany niepozornym zabójcą, jest wszędobylski i obecny zarówno u dzieci, dorosłych, jak i… zwierząt.

Zakażenie gronkowcem

Można być nosicielem gronkowca, bez konsekwencji zakażenia, wystarczy prowadzić zdrowy tryb życia i przestrzegać podstawowych zasad higieny. Bakterie gram-dodatnie kumulują się głównie w śluzówce jamy nosowej, czyli, mówiąc wprost, najczęściej spotykany jest gronkowiec w nosie. Trudno jednak odmówić popularności gronkowcowi na twarzy, który odpowiedzialny jest m.in. za trądzik. Przejściowo może on także występować w drogach rodnych kobiet. Aktywacja i początek choroby następuję w momencie osłabienia układu odpornościowego nosiciela bądź osoby zakażonej.

Chociaż bakterie cenią egzystencję na ciele człowieka i zwierząt, nie skaczą z osobnika na osobnika, gdy tylko zapragną zmienić właściciela – nie posiadają bowiem takiej zdolności. Aby doszło do zakażenia, muszą zaistnieć sprzyjające ku temu warunki. Gronkowiec przenosi się drogą kropelkową, przez kontakt bezpośredni z osobą zarażoną, przez przedmioty codziennego użytku, pokarm oraz krew – tu warto podkreślić, że gdy bakteria dostanie się do krwi, wywołuje niebezpieczne infekcje narządów wewnętrznych. Także współistnienie chorób, m.in. cukrzycy, nowotworów czy marskości wątroby, zwiększa szanse gronkowca na bytowanie w organizmie człowieka. Z kolei następstwem zakażenia toksynami tej groźnej bakterii bywa wstrząs septyczny, czyli tzw. sepsa.

Jak ustrzec się przed gronkowcem?

Lepiej zapobiegać, niż leczyć – ta popularna maksyma sprawdza się także w tym przypadku. Aby ustrzec się przed zakażeniem gronkowcem, na początek warto przyjrzeć się swojej diecie oraz stylowi życia. Miejsce śmieciowego jedzenia powinny zastąpić potrawy pożywne, bogate w cenne składniki i witaminy. A siedzenie przed telewizorem lub komputerem – spacer na świeżym powietrzu. Nawet jeśli aura nie zachęca do pieszych wędrówek, dobrze jest robić coś dla zdrowia i wskoczyć w wygodne obuwie, kurtkę i choć chwilę się poruszać. Ponadto każdą ranę należy dokładnie dezynfekować, myć ręce przed jedzeniem, po powrocie z pleneru oraz zakupów. W miarę możliwości warto także unikać osób kichających, a wszystkie brudne chusteczki wyrzucać, zamiast przechowywać je w kieszeniach.

Zakażenie gronkowcem – objawy

Ponieważ gronkowiec złocisty lubi atakować różne organy, objawy świadczące o jego obecności także bywają odmienne i zależne od rodzaju ewoluującej choroby. I tak schorzenia wywołane przez groźną bakterię dzielą się na trzy grupy:

  • Infekcje mieszane – do tej grupy zalicza się: pęcherzyce, ropnie, zapalenie mieszków włosowych, jęczmień, liszaje oraz liszajec u noworodków, zanokcice, zapalenie sutka u kobiet karmiących.
  • Zatrucia pokarmowe, którym towarzyszą typowe symptomy – biegunka, wymioty, bóle brzucha, gorączka, spadek ciśnienia krwi. Przyczyną zatruć bywają: sałatki, ciasta, wędliny, potrawy mięsne, chałwy, lody, przetwory mleczne. Gronkowiec lubi żywność przeterminowaną, niewłaściwie pakowaną i przechowywaną, naprzemiennie zamrażaną i rozmrażaną.
  • Zakażenia inwazyjne – m.in. czyraki, zakażenia pooperacyjne, zapalenie zatok, ucha środkowego, zapalenie szpiku kostnego i kości, zapalenie płuc, które stanowi następstwo powikłań po grypie, ropnie mózgu oraz zapalenie mięśnia sercowego.

Objawy świadczące o obecności gronkowca zależą zatem od jego umiejscowienia. Symptomów poszczególnych schorzeń nie można ignorować. Już pierwsze, niepokojące zmiany skórne bądź zmiany w samopoczuciu, powinny być impulsem do wizyty w gabinecie lekarskim.

Gronkowiec złocisty leczenie

Zakażenie gronkowcem diagnozuje się na podstawie badań. W tym celu pobierana jest próbka krwi, moczu lub tkanki z obszaru zakażonego. Obecność bakterii bywa także stwierdzona na podstawie wymazu z nosa i skóry. W leczeniu gronkowca złocistego, stosuje się antybiotykoterapię (zwykle dożylną lub w postaci zastrzyków), która może trwać wiele tygodni.

Sporą popularnością ciesz się naturalne – mniej lub bardziej konwencjonalne metody. Jednak, aby ustrzec się przed namnażaniem złośliwej bakterii, po wystąpieniu pierwszych symptomów lub w przypadku podejrzenia zakażenia, należy niezwłocznie udać się do lekarza. Podjęcie właściwej terapii, stanowi gwarancję szybkiego powrotu do zdrowia oraz uniknięcia ewentualnych powikłań i dalszego, destruktywnego działania gronkowca.
Nosiciele również mogą podjąć działania celem usunięcia bakterii z organizmu. W takich przypadkach zwykle stosuje się krem z antybiotykiem aplikowany do nosa – gronkowiec w nosie jest bowiem powszechnym zjawiskiem wśród nosicieli.

Przebiegły gronkowiec i jego sojusznicy

W terapii zakażenia gronkowcem stosowana jest antybiotykoterapia – uznana za najskuteczniejszą metodę walki z tym rodzajem bakterii. Okazuje się jednak, że, w zależności od wybranego preparatu, może on stymulować namnażanie grzybów – sprzymierzeńców złośliwych bakterii. Grzyby zapewniają skuteczną ochronę gronkowcowi, który po zakończeniu kuracji, wychodzi ukrycia. Wskazane jest zatem stosowanie medykamentów likwidujących gronkowca, bez namnażania grzybów.

Oceń artykuł:

Opublikowane przez adamed expert. Data publikacji:

Komentarze
  • dominika

    ta teraz na wszystko naprawdę trzeba uważać co by nie dotknął to ma bakterie, kiedys się na to nie zwracało uwagi aż tak bardzo. Nasze babcie nawet nie wiedzieli co to są bakterie a teraz trzeba naprawdę uważać