wpisz szukaną frazę

Hemoroidy zewnętrzne – sposoby leczenia
Objawy chorób

Hemoroidy zewnętrzne – sposoby leczenia

Hemoroidy zewnętrzne – sposoby leczenia
Podziel się

Guzki krwawnicze to prawidłowe struktury naczyniowe odbytu – poduszkowate, jamiste naczynia żylne wypełnione krwią (w stopniu umiarkowanym). Guzki wewnętrzne dotyczą górnego splotu żył odbytniczych i znajdują się powyżej linii grzebieniastej (czyli brzegu odbytu). Hemoroidy zewnętrzne – sposoby leczenia

Guzki zewnętrzne natomiast leżą poniżej linii grzebieniastej i wywodzą się z dolnego splotu odbytniczego. Struktury te odpowiadają za uszczelnienie odbytu (wspomagają mechanizmy zamykania odbytu), dzięki czemu można utrzymać pełną kontrolę nad oddawaniem stolca i gazów.

Ich nadmierne przekrwienie (powiększenie) określa się mianem hemoroidów wewnętrznych (niewidocznych w początkowym okresie choroby) lub hemoroidów zewnętrznych (poszerzenie naczyń splotu żylnego przyodbytowego uwidacznia się w okolicy odbytu)[1][2][3].

Hemoroidy zewnętrzne, wewnętrzne i mieszane

Guzki wewnętrzne (określane niekiedy mianem hemoroidów wewnętrznych) składają się ze splotów żylnych i luźnej tkanki łącznej powleczonych błoną śluzową. Guzki wewnętrzne ulokowane są powyżej linii grzebieniastej; jeśli dojdzie do ich powiększenia, mogą przemieszczać się (wypadać) i krwawić – mówi się wówczas o chorobie hemoroidalnej lub chorobie guzków krwawniczych.

Natomiast żylaki odbytu (zwane też hemoroidami zewnętrznymi) powstają na skutek poszerzenia naczyń splotu żylnego przyodbytowego.

W splotach żylnych pokrytych anodermą, leżących przy brzegu odbytu, może rozwijać się czasem bolesna zakrzepica – tzw. zakrzepica zewnętrznego żylaka odbytu (hemoroidu zewnętrznego)[1][2].

W niektórych przypadkach stwierdza się współwystępowanie wewnętrznych i zewnętrznych guzków krwawniczych (rozpoznaje się wtedy hemoroidy mieszane)[4].

Hemoroidy – cechy kliniczne

Wśród cech klinicznych hemoroidów zewnętrznych i wewnętrznych wymienia się wyciek wydzieliny z odbytu i świąd (związany z problemami z utrzymaniem higieny). Warto nadmienić, że żylaki wewnętrzne w wielu przypadkach prowadzą do wypadania guzków i/lub bezbolesnych krwawień z odbytu. Hemoroidy zewnętrzne najczęściej wywołują dyskomfort w obrębie odbytu wynikający z przekrwienia struktur naczyniowych. Zakrzepowe hemoroidy zewnętrzne mogą powodować ostry ból[4].

Zakrzepica hemoroidu zewnętrznego uwidacznia się w postaci tkliwego, sinawego guzka przy brzegu odbytu[1].

Hemoroidy wewnętrzne dzieli się zależnie od stopnia ich wypadania:

  • I stopień – nie wypadają;
  • II stopień – wystają na zewnątrz odbytu w czasie defekacji, ale cofają się samoistnie;
  • III stopień – wypadają i wymagają ręcznego odprowadzenia;
  • IV stopień – stale znajdują się poniżej brzegu odbytu (nie można ich odprowadzić)[1][4].

Metody leczenia hemoroidów

Wszystkim chorym z hemoroidami zaleca się postępowanie antyzaparciowe, oparte głównie na diecie bogatobłonnikowej z właściwą podażą płynów. Można w ten sposób zredukować dolegliwości, a także usprawnić procesy gojenia u osób po zabiegu chirurgicznym.

Leczenie farmakologiczne na ogół stosuje się u pacjentów z guzkami krwawniczymi I stopnia. Istnieją również preparaty miejscowe (dostępne bez recepty) przeznaczone do stosowania we wszystkich stopniach choroby hemoroidalnej, jednak ich wartość nie została udokumentowana[1][4].

W przypadku zakrzepicy hemoroidu zewnętrznego wycięcie zmian może przynieść znaczną poprawę stanu. Jest jednak warunek: pacjent powinien zgłosić się do lekarza w początkowym okresie choroby – w ciągu 3 dni od momentu wystąpienia objawów. Najczęściej zabieg przeprowadza się w gabinecie lub na izbie przyjęć, w znieczuleniu miejscowym.

Jeżeli chory decyduje się na wizytę u lekarza później (kiedy objawy ulegają zmniejszeniu i dochodzi do resorpcji zakrzepu), zwykle zmianę pozostawia się bez wycięcia (dolegliwości łagodnieją wraz z wchłanianiem się skrzepliny – w ciągu kilku tygodni)[1][4].

U pacjentów z hemoroidami I, II i III stopnia, u których nie zaobserwowano poprawy po stosowaniu diety, rozważa się leczenie zabiegowe (w warunkach ambulatoryjnych), np. podwiązywanie, skleroterapię, fotokoagulację w podczerwieni.

W przypadku nieskuteczności tych form terapii istnieją wskazania do leczenia operacyjnego (np. hemoroidektomii, hemoroidopeksji staplerowej, podwiązania tętnic hemoroidalnych pod kontrolą sondy dopplerowskiej). Takie metody leczenia stosuje się także u chorych z hemoroidami mieszanymi oraz u pacjentów, u których istniały przeciwwskazania do leczenia zabiegowego, w przypadku bardzo dużych, zaawansowanych zmian[1][4].

Hemoroidy – krótkie słowo z długą historią

Hemorrhoid to słowo, które wywodzi się z greckich słów (haema – krew; rhoos – przepływ). Uważa się, że jako pierwszy użył go Hipokrates, który opisał dolegliwość w słynnym „Corpus Hippocraticum” (460 r. p.n.e.). Co ciekawe, słowo od tysięcy lat jest obecne też w wielu innych językach – określa anatomiczną strukturę, która uzupełnia aparat zwieraczowy i zapobiega niekontrolowanemu oddawaniu gazów[5].

Źródła:

1. Wald A., Bharucha A.E., Cosman B.C. et al. Postępowanie w nienowotworowych chorobach odbytnicy i odbytu: podsumowanie wytycznych American College of Gastroenterology 2014. Choroba hemoroidalna – część 5. Strzeszyński Ł. (oprac.). https://www.mp.pl/gastrologia/wytyczne/120793,choroba-hemoroidalna-czesc-5 Data dostępu: 26.02.2018
2. Guzki krwawnicze (żylaki odbytu). https://www.mp.pl/interna/chapter/B16.II.4.23.3 Data dostępu: 26.02.2018
3. Zych W. Hemoroidy. https://gastrologia.mp.pl/choroby/jelitogrube/68332,hemoroidy Data dostępu: 26.02.2018
4. Mounsey A.L., Sadiq T.S. Guzki krwawnicze. https://www.mp.pl/medycynarodzinna/artykuly/119659,guzki-krwawnicze Data dostępu: 26.02.2018
5. Wałęga P. Guzki krwawnicze i żylaki odbytu. https://www.mp.pl/gastrologia/wytyczne/81005,guzki-krwawnicze-i-zylaki-odbytu Data dostępu: 26.02.2018

Zostaw komentarz

Your email address will not be published. Required fields are marked *