wpisz szukaną frazę

Awersja seksualna – na czym polega obrzydzenie seksem
Dolegliwości seksualne Terapie seksuologiczne

Awersja seksualna – na czym polega obrzydzenie seksem

Awersja seksualna – na czym polega obrzydzenie seksem
Podziel się

Awersja seksualna, nazywana również niechęcią do seksu, jest trudnym wyzwaniem dla seksuologii. To zaburzenie, które utrudnia lub nawet uniemożliwia współżycie seksualne. Przyczyny obrzydzenia seksem są zróżnicowane – mogą je powodować zarówno czynniki biologiczne, psychologiczne, jak i społeczno-kulturowe.Awersja seksualna – na czym polega obrzydzenie seksem

Czym jest awersja seksualna?

Awersja seksualna najczęściej definiowana jest jako dysfunkcja seksualna, której podłożem nie są zaburzenia organiczne, choroby somatyczne (np. choroby endokrynologiczne) oraz farmakoterapia[1]. Najczęściej awersja seksualna objawia się niechęcią i lękiem przed jakąkolwiek formą aktywności seksualnej. Towarzyszy temu również niezdolność do przeżywania przyjemności. Zwykle sama perspektywa nawiązania kontaktu seksualnego wywołuje negatywne emocje, obawę i strach. Wobec tego niechęć do seksu występuje przy biologicznej zdolności do współżycia seksualnego oraz odczuwania przyjemności.

Chociaż problem obrzydzenia seksem dotyczy również kobiet, to znacznie częściej diagnozowany jest u mężczyzn[1].

Wyróżnić można kilka podstawowych typów awersji seksualnej:

  • pierwotną, która polega na niechęci seksualnej do partnera,
  • wtórną, która pojawia się z czasem – po wcześniejszym kontakcie seksualnym z danym partnerem,
  • całkowitą, która obejmuje wszystkie formy kontaktu seksualnego z partnerem,
  • częściową, która obejmuje konkretne zachowania lub określone części ciała partnera[1].

Niechęć do seksu – objawy

Wśród charakterystycznych objawów awersji seksualnej można wymienić:

  • unikanie kontaktów seksualnych mimo emocjonalnego przywiązania do partnera i częstej deklaracji uczuć,
  • kołatanie serca, drżenie ciała oraz nadmierne wydzielanie potu podczas kontaktów fizycznych z partnerem,
  • brak reakcji ciała podczas kontaktów fizycznych z partnerem,
  • uczucie obrzydzenia i strach przed współżyciem seksualnym,
  • ból w trakcie kontaktu seksualnego[1].

Dodatkowo u mężczyzn zmagających się z awersją seksualną podczas kontaktu fizycznego z potencjalnym partnerem seksualnym charakterystyczny jest brak erekcji. Natomiast u kobiet brak reakcji genitalnej polega na braku zwilżenia ścian pochwy.

Obrzydzenie seksem – przyczyny

Przyczyny awersji seksualnej mogą być zróżnicowane. Bardzo trudno jest zdiagnozować fundamentalne podłoże obrzydzenia do partnera. Najczęściej jest to problem złożony, wymagający pogłębionej analizy psychologicznej. Jednakże przed tym należy wykluczyć inne przyczyny niechęci do seksu. Mowa tu przede wszystkim o: zaburzeniach organicznych, chorobach somatycznych oraz farmakoterapii.
Zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn przyczyną awersji seksualnej mogą być:

  • czynniki biologiczne: zaburzenia hormonalne, palenie papierosów, nadużywanie substancji psychoaktywnych,
  • czynniki psychogenne: zaburzenia rozwojowe, osobowościowe, partnerskie,
  • czynniki społeczno-kulturowe: obostrzenia religijne, stereotypy na temat seksu, przekazy medialne dotyczące współżycia seksualnego[2].

Według badań przeprowadzonych przez naukowców z Uniwersytetu Jagiellońskiego najczęstszym powodem awersji seksualnej – zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn – było niezadowolenie z dotychczasowego pożycia seksualnego. Wśród częstych przyczyn wymieniano również: osłabienie popędu seksualnego, trudności we współżyciu seksualnym, przykre uczucia związane z uprawianiem samogwałtu[3].

Awersja seksualna – leczenie

Leczeniem awersji seksualnej zajmują się seksuolodzy. Metody leczenia zazwyczaj dobierane są indywidualnie, w zależności od przyczyn problemu. Co istotne, wielu seksuologów twierdzi, że niechęć do seksu jest bardzo trudna do wyleczenia[1]. Nie istnieje uniwersalna metoda leczenia awersji seksualnej. Sposób postępowania uzależniony jest od wielu czynników, m.in. od przyczyn i rodzaju obrzydzenia do seksu. Leczenie awersji rozpoczyna się pogłębionym wywiadem, w którym istotne są kwestie, dotyczące: wychowania, przeżyć w dzieciństwie, a także stosunku do omawianego tematu. Do leczenia awersji pierwotnej wykorzystuje się metody behawioralne oraz terapie psychodynamiczne, natomiast leczenie awersji wtórnych zwykle rozpoczyna się od zdiagnozowania przyczyny zaburzenia. Najlepsze rezultaty daje terapia obojga partnerów z wykorzystaniem technik wyobrażeniowych[1].

Źródła:

1. Jakima S., Wtórna awersja seksualna u jednego z partnerów. Seksuologia Polska. 2004;2:75-79
2. Stefankiewicz M., Diagnoza zaburzeń seksualnych u kobiet. Studia Psychologica. 2010;10:316-317
3. Sobański J.A., Nieckowski-Muldner Ł., Klasa K. et.al, Objawy związane z seksualnością pacjentów dziennego oddziału leczenia zaburzeń nerwicowych. Psychiatria Polska. 2012;1:24-25

Zostaw komentarz

Your email address will not be published. Required fields are marked *