wpisz szukaną frazę

Pęcherz nadreaktywny – fakty i mity
Choroby układu moczowego Objawy chorób

Pęcherz nadreaktywny – fakty i mity

Pęcherz nadreaktywny – fakty i mity
Podziel się
Pęcherz nadreaktywny – fakty i mity

Pęcherz nadreaktywny to dość powszechnie występujące schorzenie, często będące powodem kompleksów i problemów w codziennym funkcjonowaniu. Wokół tej choroby w ostatnim czasie narosło wiele mitów i niedomówień – rozwiewamy więc wszystkie wątpliwości dotyczące pęcherza nadreaktywnego.

1. Głównym objawem pęcherza nadreaktywnego jest popuszczanie moczu

MIT

Owszem, popuszczanie moczu jest jednym z możliwych objawów zespołu pęcherza nadreaktywnego, ale w wielu przypadkach nie występuje. Ogólnie, nadreaktywny pęcherz to występowanie naglących parć na mocz oraz częstomoczu, z nietrzymaniem moczu lub bez.

Co ważne u pacjentów z pęcherzem nadreaktywnym nie diagnozuje się przy tym innych czynników, które mogłyby powodować występowanie tego typu objawów, takich jak kamica pęcherza moczowego, infekcje dróg moczowych czy nowotwór pęcherza moczowego[1].

2. Ciągłe parcie na pęcherz może dotyczyć zarówno kobiet, jak i mężczyzn

FAKT

Po wykonaniu wielu badań epidemiologicznych na całym świecie stwierdzono, że pęcherz nadreaktywny jest schorzeniem mogącym dotyczyć zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Badanie Milsoma, przeprowadzone na terenie Francji, Niemiec, Włoch, Hiszpanii, Szwecji i Wielkiej Brytanii, dowiodło, że problem ten może dotyczyć nawet 16,6% osób powyżej 40. roku życia, przy czym nieco częściej kobiet (17,4%) niż mężczyzn (15,6%).

Do głównych objawów wymienionych przez uczestników badania zaliczało się częste oddawanie moczu u mężczyzn i kobiet (85%), parcia naglące (54%) oraz nietrzymanie moczu z parcia (36%). Podobne badanie przeprowadzono w USA, gdzie występowanie nadreaktywnego pęcherza oceniono na 16,9% wśród kobiet i 16% wśród mężczyzn[1].

3. Przyczyną nadreaktywnego pęcherza są nieleczone infekcje dróg moczowych

MIT

Jak już wcześniej wspomniano, pęcherz nadreaktywny diagnozuje się wówczas, gdy charakterystyczne dla niego objawy występują bez współistnienia chorób, które mogłyby je wywoływać (infekcje, nowotwory). Tak naprawdę przyczyny częstego oddawania moczu czy parć naglących w przebiegu zespołu nadreaktywnego pęcherza nie zostały jednoznacznie rozpoznane.

Istnieje kilka możliwych przyczyn – mogą to być np. zaburzenia przewodzenia impulsów pobudzających zdążających do pęcherza moczowego czy mimowolne skurcze mięśnia wypieracza prowadzące do nietrzymania moczu z parcia.

Z kolei do czynników ryzyka wystąpienia pęcherza nadreaktywnego zalicza się m.in. przebyty poród drogą pochwową, otyłość, przewlekłe zaparcia, podeszły wiek[2].

4. Współczesna medycyna zna wiele sposobów diagnostyki zespołu pęcherza nadreaktywnego

FAKT

Zgadza się, rozpoznanie zespołu pęcherza nadreaktywnego nie stwarza obecnie wielkich kłopotów. Na kompleksową diagnostykę składa się:

  • wywiad lekarski – pozwalający na ocenę rodzaju i nasilenia dolegliwości związanych z nietrzymaniem moczu,
  • badanie fizykalne – może obejmować palpacyjne badanie brzucha (np. pod kątem oporów w jamie brzusznej) czy badanie przezpochwowe u kobiet (pozwalające sprawdzić np. stan narządów rodnych czy błony śluzowej pochwy),
  • badania laboratoryjne – głównie analiza i posiew moczu, wykonywane w celu wykluczenia zakażenia dróg moczowych, które może dawać takie same objawy jak pęcherz nadreaktywny,
  • badania obrazowe – wedle potrzeb i zaleceń lekarza może to być ultrasonografia z oceną zalegania moczu po mikcji, urografia, uretrocystografia, a nawet tomografia komputerowa1.

5. Skuteczne leczenie zespołu pęcherza nadreaktywnego nie jest możliwe

MIT

Współczesna medycyna zna mnóstwo skutecznych metod na leczenie nietrzymania moczu, częstomoczu czy parć naglących będących objawami pęcherza nadreaktywnego. Podstawową grupę leków stosowaną w terapii zajmują tzw. leki antycholinergiczne, które zmniejszają lub w ogóle likwidują zbyt częste skurcze mięśnia wypieracza pęcherza.

Wspomagająco można stosować również trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, blokery kanału wapniowego, niesteroidowe leki przeciwzapalne, estrogeny, leki o aktywności adrenergicznej lub leki wpływające na ośrodkowy system nerwowy.

Jeśli terapia farmakologiczna nie przynosi oczekiwanych rezultatów, a na skutek choroby doszło do ciężkich uszkodzeń dróg moczowych. można rozważyć przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego polegającego na odnerwieniu mięśnia wypieracza. Operacje są jednak ostatecznością1.

Źródła:
1. Radziszewski P, Gugała A, Majewski M. et. al. Pęcherz nadreaktywny. Przewodnik Lekarza. 2007;10:61-67.
2. Arnold J, McLeod N, Thani-Gasalam R. et al. Zespół pęcherza nadreaktywnego. Źródło: https://www.mp.pl/medycynarodzinna/diagnostyka-kliniczna/objawy-kliniczne/128165,zespol-pecherza-nadreaktywnego Dostęp: 25.05.2018 r.

Zostaw komentarz

Your email address will not be published. Required fields are marked *