wpisz szukaną frazę

Zaburzenia krzepliwości krwi – przyczyny, objawy i sposoby leczenia
Alergia

Zaburzenia krzepliwości krwi – przyczyny, objawy i sposoby leczenia

Zaburzenia krzepliwości krwi – przyczyny, objawy i sposoby leczenia
Podziel się

Ludzki układ homeostazy złożony jest z układu krzepnięcia i układu fibrynolizy. To skomplikowany zespół procesów, które z jednej strony zapewniają skuteczne zahamowanie krwawienia po uszkodzeniu naczynia krwionośnego; z drugiej strony – utrzymują krew w stanie płynnym w łożysku naczyniowym. Wszelkie nieprawidłowości w obrębie systemu homeostazy powodują zaburzenia krzepliwości krwi, czego konsekwencją mogą być krwawienia bądź zakrzepy wewnątrznaczyniowe[1][2][3].Zaburzenia krzepliwości krwi – przyczyny, objawy i sposoby leczenia

Przyczyny skaz krwotocznych

Ogół zaburzeń krzepnięcia krwi prowadzących do patologicznych krwawień określa się mianem skaz krwotocznych, które dzieli się na naczyniowe, płytkowe i osoczowe[1][2].

U podstaw skaz naczyniowych leżeć mogą patologie dotyczące budowy ścian naczyniowych, wpływające na upośledzenie homeostazy. Natomiast przyczyną skaz płytkowych często jest zbyt mała liczba trombocytów uniemożliwiająca powstanie prawidłowego czopu płytkowego. W innych przypadkach źródłem problemu są zaburzenia funkcji płytek związane z ich wadliwą budową lub reakcją polekową.

Osoczowe skazy krwotoczne świadczą zwykle o nieprawidłowościach osoczowych czynników krzepnięcia krwi, które mogą mieć charakter wrodzony (jak np. w przypadku hemofilii A lub B) bądź wtórny (gdy przyczyn problemu szukać należy w niewydolności wątroby lub niedoborze witaminy K). Do tej grupy skaz krwotocznych zalicza się m.in. choroba von Willebanda – efekt wady białka odpowiedzialnego za przyleganie płytek krwi do ścian naczyniowych i ochronę jednego osoczowego czynnika krzepnięcia.

Skazy krwotoczne – obraz kliniczny i metody leczenia

W przebiegu skaz krwotocznych dochodzi do patologicznych krwawień, powstawania krwawych podbiegnięć i wybroczyn. W skazach osoczowych raczej nie występują siniaki czy wybroczyny – te patologie objawiają się przede wszystkim krwawieniami (samoistnymi lub pourazowymi).

Terapia skaz krwotocznych ma ścisły związek z przyczyną, która wywołała problem. Z reguły chorych kieruje się na leczenie szpitalne. Pacjenci mogą wymagać podania brakującego czynnika krzepnięcia, podawania krwi i preparatów krwiopochodnych, transfuzji krwi od dawcy, transfuzji świeżo mrożonego osocza[3].

Trombofilie: etiopatogeneza, przebieg, leczenie

Zaburzenia krzepliwości krwi mogą również przejawiać się nadkrzepliwością krwi – wówczas mówi się o tzw. trombofiliach:

  • wrodzonych – defekt osoczowych inhibitorów krzepnięcia (wady białek uczestniczących w zatrzymywaniu procesów krzepnięcia wewnątrznaczyniowego);
  • nabytych – w przebiegu chorób ogólnoustrojowych, jak zespół nerczycowy, niedoczynność tarczycy, zespół antyfosfolipidowy.

Stany nadkrzepliwości krwi zwiększają ryzyko wystąpienia incydentów zakrzepowo-zatorowych, mogą również prowadzić do martwicy skóry.

Postępowanie terapeutyczne i profilaktyczne w przypadku incydentów zakrzepowo-zatorowych polega na podawaniu preparatów przeciwzakrzepowych. W trombofiliach duże znaczenie ma także leczenie choroby podstawowej.

Badanie układu krzepnięcia – wskazania

Wskazaniami do badania układu krzepnięcia są m.in. bardzo obfite, długie krwawienia miesięczne, rozpoznane skazy osoczowe w rodzinie, wybroczyny na błonach śluzowych i skórze (występujące bez urazu), nasilone wylewy podskórne po niewielkim urazie, przyjmowanie leków z grupy antagonistów witaminy K oraz podbiegnięcia krwawe i krwiaki, których średnica przekracza 3 centymetry[2].

Źródła:

  1. Sarnaik A., Kamat D., Kannikeswaran N. Rozpoznawanie i leczenie zaburzeń krzepnięcia u dzieci. Clinical Pediatrics. 2010;49(5):422-431
  2. Łaguna P., Matysiak M. Układ krzepnięcia – badanie i interpretacja. http://www.mp.pl/pediatria/praktyka-kliniczna/badania-laboratoryjne/139652,uklad-krzepniecia-badanie-i-interpretacja Data dostępu: 25.11.2017
  3. Czapla J., Skalski J.H. Zaburzenia hemostazy w kardiochirurgii. W: Kardiochirurgia dziecięca. Skalski J.H., Religa Z. (red.). T 1. Wydawnictwo Naukowe Śląsk Katowice 2003; s: 296-309

Zostaw komentarz

Your email address will not be published. Required fields are marked *