Lobotomia

Jakie są skutki uboczne tej zakazanej dziś terapii?

© Depositphotos.com

Co to jest lobotomia?

Lobotomia (zwana także leukotomią lub leukotomią przedczołową) to zabieg neurochirurgiczny polegający na przecięciu włókien nerwowych między płatem lub płatami czołowym mózgu a międzymózgowiem. Procedura ta była stosowana jako radykalny środek w leczeniu chorób psychicznych.

Do rozwoju metody przyczynił się Portugalczyk António Egas Moniz (laureat Nagrody Nobla z 1949 roku). Leukotomia w jego wykonaniu polegała na wstrzykiwaniu pacjentom alkoholu etylowego w dwie dziurki wywiercone w korze płatów czołowych. Stosowane przez niego procedury zostały zmodyfikowane przez neurologów amerykańskich – Waltera J. Freemana i Jamesa W. Wattsa. To właśnie Freeman spopularyzował procedurę lobotomii. W celu wykonania zabiegu wbijał on pod gałkę oczną pacjenta narzędzie przypominające szpikulec do lodu i wykonywał nim koliste ruchy. Na szeroką skalę zabieg zaczął być przeprowadzany w latach 40-tych XX wieku, a do lat 60-tych Freeman wykonał go około 3500 razy. W 1967 roku odebrano mu prawo do wykonywania zawodu.

Wskazania do lobotomii

Obecnie lobotomia jest metodą zabronioną. Wcześniej wskazania do jej przeprowadzania były różne i leczono w ten sposób: schizofrenię, halucynacje, depresję maniakalną, chorobę afektywną dwubiegunową, lęki, nadmierne pobudzenie oraz inne zaburzenia psychiczne. Terapię stosowano również w celu redukcji bólu i „leczenia” zachowań uznanych za niemoralne, jak homoseksualizm lub rozwiązłość seksualna, czasem zaś poddawano zabiegowi osoby bez wyraźnych wskazań. Na lobotomię kierowano także dzieci.

Skutki uboczne lobotomii

Metoda doktora Freemana okazała się mieć drastyczne skutki uboczne. Naruszenie płata czołowego mózgu powodowało u pacjentów:

  • apatię,
  • pasywność,
  • brak inicjatywny,
  • otępienie,
  • słabą zdolność do koncentracji,
  • zaburzenia procesów emocjonalnych,
  • śmierć.

Długoterminowe skutki uboczne przeprowadzonych w latach 40-tych zabiegów nie zostały jednak dokładnie zbadane.

Znanym w historii jest przypadek Rosemary Kennedy. Siostra słynnego JFK urodziła się podobno z upośledzeniem umysłowym, które rodzina próbowała ukryć przed światem. Gdy Rosemary miała 23 lata, ojciec zdecydował się na przeprowadzenie u niej lobotomii. Po zabiegu Rosemary Kennedy do końca życia miała problemy z wykonywaniem najprostszych czynności, jak mówienie i poruszanie się.

Lobotomia- terapie zastępcze

Od drugiej połowy lat 50-tych leczenie zaburzeń psychicznych zaczęto opierać na farmakologii. Obecnie psychochirurgia jest stosowana znacznie rzadziej, u niewielkiego odsetka pacjentów cierpiących na poważne zaburzenia. Do przeprowadzanych zabiegów należą procedury ablacyjne, wykonywane metodą stereotaktyczną: przednia cingulotomia, przednia kapsulotomia, podogoniasta traktotomia i limbiczna leukotomia. Ponadto skutecznym środkiem są procedury modulacyjne, których działanie polega na długofalowej stymulacji niektórych struktur mózgowia. W trakcie stosowania tej metody nie niszczy się trwale tkanki mózgowej1.

Źródło ogólne: http://www.britannica.com/EBchecked/topic/345502/lobotomy

1.  Marek Harat, Marcin Rudaś, Metody chirurgicznego leczenia wybranych chorób psychiatrycznych, Neuropsychiatria i Neuropsychologia 2007; 2, 1: 3–18

Opublikowane przez adamed expert. Data publikacji:

Komentarze