Jesienna depresja – jak rozpoznać objawy depresji sezonowej?

Depresja sezonowa to sezonowe zaburzenie afektywne – jedna z postaci depresji. Przypuszcza się, że przyczyn depresji jesiennych szukać należy w niedoborach światła słonecznego i skracaniu długości dnia.

© Depositphotos.com

Depresja sezonowa to sezonowe zaburzenie afektywne – jedna z postaci depresji, która zwykle nawraca późną jesienią i zimą, utrzymując się od kilku tygodni do kilku miesięcy. Najczęściej ujawnia się między 20. a 30. rokiem życia – istnieje ryzyko, że choroba rozwinie się w epizod depresji głównej. Przypuszcza się, że przyczyn depresji jesiennych szukać należy w niedoborach światła słonecznego i skracaniu długości dnia, które niekorzystnie wpływają na samopoczucie. (1)

Przyczyny depresji sezonowej (1)

Depresja sezonowa polega na nawracaniu zaburzeń depresyjnych najczęściej w porze jesienno-zimowej oraz ich remisją w miesiącach wiosenno-letnich. Na naszym kontynencie najczęściej spotyka się sezonowe zaburzenie afektywne trwające od września do maja (objawy utrzymują się od kliku tygodni do kilku miesięcy). Zwykle dolegliwości, które towarzyszą chorobie, są łagodne albo umiarkowane.

Istnieje wiele teorii na temat przyczyn depresji jesiennej, jednak dokładnej etiologii choroby dotąd nie ustalono. Przede wszystkim podkreśla się rolę niedostatecznej ilości światła słonecznego, jakie dociera do siatkówki oka. Światło oddziałuje na pracę struktur mózgowych, w tym na wydzielanie hormonów i aktywność neuroprzekaźników, co bezpośrednio wpływa na samopoczucie (mniej światła przyczynia się do obniżenia nastroju). Zwłaszcza niedobór światła w godzinach porannych niekorzystnie oddziałuje na organizm, ponieważ rozregulowuje tzw. zegar biologiczny i negatywnie odbija się na gospodarce hormonalnej. W konsekwencji, w ciemności zwiększa się produkcja melatoniny, a więc wzmaga się uczucie senności. Zwraca się też uwagę na udział indywidualnej wrażliwości siatkówki na światło oraz uwarunkowań genetycznych w patogenezie depresji sezonowej.

Depresja jesienna – objawy

Objawy jesiennej depresji przypominają objawy depresji klinicznej. Możesz zatem utracić dotychczasowe zainteresowania lub czuć, że przepełnia Cię dojmujący smutek. Często schorzenie odbiera radość życia – nie możesz już, jak dawniej, cieszyć się z drobiazgów, nie czerpiesz satysfakcji ze zwykłych codziennych zajęć czy swoich małych sukcesów. Wraz z obniżonym nastrojem pojawia się zobojętnienie. Do poczucia ogólnej beznadziei dołącza lęk, niepokój, a nawet strach. Wydaje Ci się, że Twoje życie wypełnia pustka. (1,2)

Dla depresji sezonowej, podobnie jak klinicznej, charakterystyczna jest obniżona samoocena, przekonanie, że jest się nikomu niepotrzebnym, a także brak motywacji i niska energia życiowa, które odbierają siły do działania. Występuje zmęczenie, apatia i obniżenie libido, wkrótce może pojawić się poczucie winy, a nawet myśli o śmierci. Jesienna depresja przebiega również ze zwiększonym łaknieniem – chorzy odczuwają przede wszystkim wzmożony apetyt na słodycze, który – wraz z ograniczoną aktywnością fizyczną – prowadzi do zwiększenia masy ciała. (1,3)

Kto choruje na depresję sezonową? (1)

Choroba pojawia się zwykle w trzeciej dekadzie życia, a jej symptomy z wiekiem łagodnieją. Depresja sezonowa zdecydowanie częściej dotyka kobiety, u których może wywoływać intensywniejsze dolegliwości związane z zespołem napięcia przedmiesiączkowego. Większy ból, drażliwość, bóle głowy, wahania nastroju, senność lub ospałość bardzo obniżają jakość życia pacjentów z depresją jesienną.

Depresję sezonową znacznie rzadziej stwierdza się u dzieci – u małych pacjentów choroba przebiega z problemami w nauce, niechęcią do porannego wstawiania, sennością, przewlekłym zmęczeniem, kłopotami w nauce i obniżeniem sprawności zarówno intelektualnej, jak fizycznej.

Depresja sezonowa – odwieczny problem

Dopiero pod koniec XX wieku depresja sezonowa została uznana za chorobę, choć problem towarzyszył ludzkości od wieków – spostrzeżenia o wpływie pór roku na samopoczucie i dopiski o „zimowym smutku” znaleźć można już w starożytności. Depresja jesienna jest zespołem zaburzeń o charakterze depresyjnym, które nawracają co roku późną jesienią i zimą, a w okresie wiosenno-letnim spontanicznie ustępują. Po jej rozpoznaniu i rozpoczęciu leczenia objawy zwykle trwają od 2 do 11 lat (1). W leczeniu stosuje się m.in. fototerapię – metodę o potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwie (2).

1. Bereza B. Depresja sezonowa – wybrane aspekty diagnostyczne i terapeutyczne. Pediatr Med Rodz. 2009;5(2):113-119
2. Borowiecka-Kluza J. Depresja. http://psychiatria.mp.pl/choroby/69882,depresja Data dostępu: 14.11.2016
3. Dudek D, Jaeschke R. Otyłość a depresja. http://dieta.mp.pl/otylosc/70658,otylosc-adepresja Data dostępu: 14.11.2016

(Visited 152 times, 1 visits today)

Oceń artykuł:

Opublikowane przez adamed expert. Data publikacji:

Komentarze