HAART

Na czym polega ta terapia i i kiedy jest wskazana?

© Depositphotos.com

Co to jest HAART?

HAART (highly active antiretroviral therapy) to wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa polegająca na stosowaniu kombinacji leków hamujących aktywność enzymów, które biorą udział w replikacji wirusa HIV. Terapia ta znacznie wydłuża czas, jaki upływa od zakażenia HIV-1 do upośledzenia funkcji układu immunologicznego w stopniu determinującym rozwój AIDS1. W Polsce metodę wprowadzono w 1996 roku.

Metody HAART

Terapia HAART skierowana jest zarówno do nie leczonych pacjentów, jak i tych, którzy byli już poddawani kuracjom hamującym rozwój wirusa. W terapii stosuje się następujące rodzaje leków antyretrowirusowych:

  • Nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTI), w tym lamiwudyna.
  • Nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NNRTI), np. efavirenz.
  • Inhibitory proteazy (PI), np. atazanavir, darunavir.
  • Inhibitory integrazy (II) jak dolutegravir, raltegravir.
  • Inhibitory koreceptora CCR5 oraz Inhibitory fuzji (FI), w tym marawirok2

Leki dobiera się według określonych zasad i muszą one należeć do dwóch grup. Przeważnie w zestawie znajdują się dwa leki z grupy nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy z jednym nienukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy bądź inhibitorem proteazy. Kombinacje leków można zmieniać, jednak nie wszystkie nadają się do łączenia ze sobą ze względu na możliwość wystąpienia szkodliwych interakcji.

Wskazania do HAART

Kategorycznie terapię antyretrowirusową należy rozpocząć w przypadku gdy liczba komórek CD4 spadnie poniżej 200/mm3. Kiedy liczba ta mieści się w przedziale 200-350/mm3, wówczas rozpoczęcie leczenia zależy od stanu zdrowia pacjenta, poziomu wiremii („ładunek wirusa” – ilość wirusa w mililitrze krwi), prędkości spadku liczby komórek CD4, a także decyzji pacjenta o rozpoczęciu leczenia, gdyż raz rozpoczęta terapia musi trwać do końca życia.

Przeciwwskazania do HAART

Poszczególne leki antyretrowirusowe mogą mieć szkodliwy wpływ na zdrowie osoby seropozytywnej, dlatego należy zachować szczególną ostrożność w ich doborze. Do przeciwwskazań może należeć nadwrażliwość na składniki leków, niewydolność nerek, choroby wątroby, nieprawidłowości w obrazie morfologicznym krwi. Decyzja o rozpoczęciu leczenia należy do lekarza i opiera się na ścisłej współpracy z podopiecznym.

Korzyści z HAART

HAART nie jest lekiem na wirus HIV, jednak może w znacznym stopniu spowolnić jego rozwój. Jeśli terapia antyretrowirusowa przebiega pomyślnie, przedłuża życie pacjenta i podwyższa jego standard. Stosowanie leków powoduje poprawę zdrowia u osób z rozpoznanym AIDS, u tych zaś z rozpoznanym bezobjawowym stadium rzadziej występują schorzenia związane z HIV. Niemniej terapia ta nie powoduje całkowitego wyleczenia.

Możliwe powikłania związane z HAART

Podczas stosowanie terapii u chorego mogą wystąpić skutki uboczne, głównie w postaci dolegliwości ze strony układu pokarmowego (biegunki, nudności, wymioty, bóle brzucha, zgaga), a także bezsenność, zmęczenie, wypadanie włosów, powikłania zdrowotne, takie jak lipodystrofia (zmiana rozkładu tkanki tłuszczowej), zaburzenia gospodarki węglowodanowej, cukrzyca czy choroby układu krążenia.

Źródło ogólne: Elżbieta Bąkowska, Dorota Rogowska-Szadkowska, Leczenie antyretrowirusowe (ARV). Materiały informacyjne dla osób żyjących z HIV, Warszawa 2008
1. Brygida Knysz, Dorota Rogowska-Szadkowska, Jacek Gąsiorowski, Andrzej Gładysz, Zespoły rekonstrukcji immunologicznej jako następstwo skutecznej terapii antyretrowirusowej, Postępy Higieny i Medycyny Doświadczalnej(online), 2005; 59: 180-187, dostęp: 4.04.2015
2. HIV: Antiretroviral Therapy (ART)- Topic Overview, WebMD, 6.11.2013

Oceń artykuł:

Opublikowane przez adamed expert. Data publikacji:

Komentarze
  • Karolek Lolek

    Nawet nie wiedziałem, że istnieje coś takiego. Czyli można jednak spowolnić rozwój HIV.