Dieta świętej Hildegardy – na co pomaga dieta orkiszowa?

Poznaj tajemnicę orkiszu.

© Depositphotos.com

Orkisz często bywa niedoceniany jako składnik codziennego menu – zupełnie niesłusznie, biorąc pod uwagę jego szeroki wpływ na funkcjonowanie wszystkich układów.

Czym jest dieta św. Hildegardy?

Dieta zgodna z zasadami świętej Hildegardy jest niezwykle uniwersalnym jadłospisem, który cechuje się wszechstronnym zastosowaniem oraz działaniem. Z uwagi na znaczne ilości spożywanej pszenicy orkisz lub produktów z jej zawartością, bywa także nazywana dietą orkiszową. Orkisz sam w sobie nie jest tuczący, dostarcza natomiast niezbędnej energii do codziennego funkcjonowania, dzięki czemu w trakcie diety nie powinnaś czuć się senna lub osłabiona.

Kto może stosować dietę orkiszową?

Cechą charakterystyczną jadłospisu, według założeń św. Hildegardy, jest to, że może ją praktykować w zasadzie każdy. Nie ma praktycznie żadnych przeciwwskazań ani rygorystycznych uwag, co do jej prowadzenia. Co więcej, dietę św. Hildegardy dozwolona jest nawet u kobiet w ciąży, gdyż orkisz stanowi doskonałe źródło witamin i rozmaitych składników mineralnych 1. Zaleca się ją również osobom z problemami związanymi z układem pokarmowym oraz krwionośnym. Jeśli często chorujesz, dieta orkiszowa pozwoli Ci na poprawienie odporności.

Główne zasady diety św. Hildegardy

Podstawową regułą diety św. Hildegardy jest duża obfitość produktów orkiszowych. Należą do nich m.in. kasza, makaron, płatki, pieczywo, otręby i musli. Powinny one być głównym składnikiem każdego z trzech lub czterech (wliczając podwieczorek) podstawowych posiłków w ciągu dnia. Sam orkisz zresztą wykorzystywany jest przy produkcji takich wyrobów, jak: kawa, ciastka czy piwo, jednak szczególnie dwa ostatnie nie są polecane w trakcie diety. Możesz także samodzielnie przygotować dania na bazie orkiszu, takie jak: zupa, kotlety czy różnego rodzaju sałatki. Dla urozmaicenia smaków zaleca się dodanie miodu, orzechów lub pikantnych przypraw. Uzupełnieniem dziennego menu są owoce (z wyjątkiem truskawek, śliwek i brzoskwiń), nabiał, mleko i mięso. Produkty te należy spożywać jednak w niewielkich ilościach, pełnią one rolę raczej dodatków do bazowego orkiszu.

Działanie diety orkiszowej

Jednym z głównych składników budulcowych orkiszu jest błonnik pokarmowy w znaczący sposób poprawiający perystaltykę jelit. Odgrywa także kluczową rolę w usprawnieniu procesów metabolicznych oraz obniżeniu poziomu cholesterolu we krwi. Duża zawartość egzogennych kwasów tłuszczowych (NNKT – Niezbędne Nienasycone Kwasy Tłuszczowe) wspomaga pracę serca i ma wpływ na obniżenie ciśnienia tętniczego 2. Warto wspomnieć również o naturalnym antybiotyku znajdującym się w orkiszu, tzw. rodanidzie, który reguluje pracę układu immunologicznego. Występuje on także m.in. w mleku kobiet karmiących. Potas, magnes oraz witaminy z grupy B usprawniają przewodzenie nerwowe. Dietę orkiszową zaleca się w przypadku problemów skórnych. Wysokie stężenie kwasów krzemowych oddziałuje na włosy i paznokcie, wyraźnie je przy tym wygładzając.

Dieta św. Hildegardy dobra na wszystko

Wszechstronne działanie diety orkiszowej jest jej niebywałą zaletą. Warto przy tym jednak wspomnieć, że wprowadzenie menu tego rodzaju nie powinno stanowić przesadnego wyzwania. Organizm szybko adaptuje się do produktów orkiszowych, a ich duża różnorodność i szeroka dostępność pozwalają na częste i niemal dowolne urozmaicenia. Dietę można uzupełnić także o kasztany, które były bardzo cenione przez św. Hildegardę. Można je spożywać zarówno surowe, jak i po ugotowaniu lub upieczeniu.

1. J. Szczypski, Orkisz wraca do łask [W:] „Przegląd Piekarski i Cukierniczy”, Warszawa 2005, nr 3, s. 14-15.
2. Red. Zbiorowa, Słownik chemiczny, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1995, s. 680-681.

Oceń artykuł:

Opublikowane przez adamed expert. Data publikacji:

Komentarze