wpisz szukaną frazę

Trój- i czterocykliczne leki przeciwdepresyjne (TLPD i TeCA)
Badania zdrowotne

Trój- i czterocykliczne leki przeciwdepresyjne (TLPD i TeCA)

Trój- i czterocykliczne leki przeciwdepresyjne (TLPD i TeCA)
Podziel się

Następujące substancje czynne wchodzą w skład grupy substancji czynnych trój- i czterocyklicznych środków przeciwdepresyjnych:

  • Amitryptylina
  • Klomipramina
  • Dezypramina
  • Doksepina
  • Imipramina
  • Maprotylina
  • Mianseryna
  • Nortryptylina
  • Opipramol
  • Tianeptyna
  • Trimipramina

Obszary zastosowania środków z grupy trój- i czterocyklicznych leków przeciwdepresyjnych

Antydepresanty trój- i tetracykliczne biorą swoją nazwę od ich molekularnego kształtu. Są one złożone z trzech lub czterech połączonych ze sobą pierścieni. Stosuje się je w leczeniu chorób depresyjnych, w tym poważnych depresji. Większość leków w tej grupie ma działanie łagodzące lęk i dlatego nadaje się również do leczenia zaburzeń lękowych, w tym fobii, niepokoju i zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych. Wiele trój- i tetracyklicznych antydepresantów pomaga również w zaburzeniach snu.

Dwie substancje czynne z grupy trój- i tetracyklicznych leków przeciwdepresyjnych stosowane są nie tylko w chorobach depresyjnych lub zaburzeniach snu, ale również w ramach terapii leczenia chronicznego bólu. Są to amitryptylina i klomipramina.

Antydepresanty trójcykliczne obejmują amitryptylinę i klomipraminę, a także tlenek amitryptyliny, dezypraminę, dibenzepinę, doksepinę, imipraminę, lofepraminę, norryptylinę, opipramol i trimipraminę.

Ważnymi antydepresantami tetracyklicznymi są: maprotylina, mianseryna i mirtazapina.

Sposób działania Trój- i czterocyklicznych leków przeciwdepresyjnych (TLPD i TeCA)

Trój- i tetracykliczne leki przeciwdepresyjne poprawiają objawy depresji i normalizują stan umysłu. Mogą one poprawić nastrój, złagodzić niepokój, zwiększyć lub zmniejszyć napęd oraz aktywować lub hamować aktywność psychiczną.

Jak prawie wszystkie antydepresanty, leki trójcykliczne i tetracykliczne działają poprzez ingerencję w metabolizm mózgu i stężenie neuroprzekaźników. Neuroprzekaźniki są ważne dla przekazywania bodźców z jednej komórki nerwowej do następnej. Depresja charakteryzuje się niedoborem serotoniny i noradrenaliny. Działają one w receptorach komórek nerwowych i są następnie rozkładane przez enzymy lub ponownie wchłaniane do komórek mózgowych.

Antydepresanty hamują ten zwrotny wychwyt neuroprzekaźników do komórek mózgu, dzięki czemu serotonina i noradrenalina są  w większej ilości dostępne do transmisji sygnałów między komórkami nerwowymi, co ma korzystny wpływ na depresję. Uważa się również, że antydepresanty zwiększają gęstość receptorów. Oznacza to, że neuroprzekaźniki mogą mieć silniejsze działanie, ponieważ więcej jest miejsc, w których mogą „zadokować”.

Podczas gdy desypramina i nortryptylina zwiększają napęd i działają aktywująco (ale mogą również zwiększać niepokój), amitryptylina, tlenek amitryptyliny i doksepina mają działanie kojące, zmniejszające napęd i łagodzące niepokój.

Typowe skutki uboczne wszystkich trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych to suchość w ustach, zatkany nos, zawroty głowy, wzmożone pocenie się, zwężenie oskrzeli lub zaparcia. Starsze trójcykliczne leki przeciwdepresyjne (takie jak amitryptylina, klomipramina, doksepina, imipramina, mirtazapina, olanzapina i trimipramina) mogą zwiększać ryzyko wystąpienia zawału serca, udaru i niewydolności mięśnia sercowego, ponieważ zwiększają one takie czynniki ryzyka jak przyrost masy ciała, cukrzyca typu 2 i wysokie ciśnienie krwi.

Nie ma różnic w profilu działania tetracyklicznych antydepresantów maprotiliny i mianseryny. Mają one działanie kojące, szczególnie na początku leczenia. Dlatego też są one stosowane głównie w przypadku  depresji lękowej. Poza tym antydepresanty tetracykliczne są bardzo podobne w działaniu do substancji trójcyklicznych.

Wyżej wymienione skutki uboczne dla trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, takie jak suchość w ustach i zatykający się nos, są mniej odczuwalne. Z drugiej strony, efektem ubocznym mogą być zaburzenia składu krwi, a przy maprotylinie skurcze.  Mianseryna działa szybciej, ale krócej niż maprotylina.