wpisz szukaną frazę

Endoskopia nosogardła – czym jest i kiedy jest konieczna
Badania laryngologiczne

Endoskopia nosogardła – czym jest i kiedy jest konieczna

Endoskopia nosogardła – czym jest i kiedy jest konieczna
Podziel się

Endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego jest jednym z podstawowych badań zlecanych pacjentom z podejrzeniem patologii tego miejsca. Badanie jest coraz bardziej powszechna, dlatego stale zwiększa się liczba wykonywanych gastroduodenoskopii. W trakcie wykonywania procedury możliwa jest ocena krtani i krtaniowej części gardła, jednak nie jest to powszechną praktyką2. Dlaczego warto poddać się endoskopii nosogardła? Endoskopia nosogardła – czym jest i kiedy jest konieczna

Czym jest endoskopia?

Chrapiesz? Nie dajesz przez to spać swoim domownikom? Leczenie bezdechu sennego wymaga dokładnej lokalizacji przeszkody. Jedynie endoskopia nosa  u śpiącego pacjenta może dostarczyć pełnej informacji o stanie zdrowia. Badanie przeprowadza się w warunkach pełnego bezpieczeństwa pacjenta, w obecności anestezjologa na bloku operacyjnym lub w odpowiednio wyposażonej sali zabiegowej.

Stan pacjenta jest cały czas monitorowany, w razie konieczności pacjent może zostać za intubowany i podłączony do respiratora[1]. W codziennej praktyce krtań i gardło dolne są jednak rzadko oceniane przez endoskopistów. Zwiększa się liczba wykonywanych endoskopi gardła, a wraz z tym szansa wykrycia zmiany krtani bądź części krtaniowej gardła u pacjenta, który zgłosił się w celu wykonania gastroduodenoskopii[2].

Po co robi się takie badanie?

Endoskopia to badanie, które dostarcza wartościowych informacji dotyczących górnego odcinka przewodu pokarmowego, umożliwia pobranie materiału do badań histopatologicznych oraz przeprowadzenie określonych zabiegów, pozwalających uniknąć zabiegów chirurgicznych, np. usunięcia polipów, zahamowania krwawienia czy zamknięcia żylaków przełyku[3].

Endoskopia na… chrapanie

Chrapanie w trakcie snu jest wynikiem nieprawidłowości w budowie górnych dróg oddechowych, takich jak przerost małżowin nosowych, obecność polipów, skrzywienie przegrody nosa, przerost migdałków podniebiennych, migdałka gardłowego, wiotkie opadające podniebienie, zwłaszcza języczek, przerośnięta nasada języka, czy patologia w obrębie krtani. Bezdech definiuje się jako całkowite zablokowanie przepływu powietrza przez drogi oddechowe trwające co najmniej 10 sekund[4].

Celem leczenia obturacyjnego bezdechu sennego jest utrzymanie drożności górnych dróg oddechowych. Nasilenie objawów jest zmienne i zależy od wiele czynników, które wciąż nie do końca są poznane.  Dolegliwości zwiększają się w czasie pozostawania  w pozycji leżącej. Zmiany w górnych drogach oddechowych w zależności od pozycji przybieranej podczas snu odpowiadają różnym nasileniom zdarzeń bezdechowych. Mechanizm odpowiedzialny za nasilenie objawów w pozycji na plecach nie jest jasny[1].

Jak wygląda endoskopia nosogardła i jak się do niej przygotować?

Przygotowanie się do endoskopii nie jest szczególnie złożone. Istotnym jest, aby  na 6 godzin przed badaniem nie jeść, a na 4 godziny przed badaniem – nie pić W przygotowaniu do badania nie ma danych przemawiających za koniecznością wykonania dodatkowych badań, wyjątkiem są osoby z zaburzeniami krzepnięcia oraz osoby, u których planowane jest przeprowadzenie gastroskopii w znieczuleniu ogólnym dożylnym.

Jeśli wystąpią niepokojące objawy, takie jak: ból brzucha, ból w klatce piersiowej, gorączka, dreszcze, wzdęcia lub objawy krwawienia z przewodu pokarmowego (krwiste wymioty, smoliste stolce), należy natychmiast zaprzestać badania[3].

Źródła:

1. Dmowska-Koroblewska A, Michalik M, Podbielska-Kubera A, et al. Badanie endoskopowe drożności dróg oddechowych w czasie snu farmakologicznego – wstępne wyniki. Nowa Medycyna. 2007;4:115-134.
2. Ławniczak M, Jaroszewicz-Heigelmann H, Dariusz Bielicki D, et al. Czy warto oceniać krtań i część krtaniową gardła podczas endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego? Przegląd Gastroenterologiczny 2010; 5(2): 99–103.
3. Jarzynkowski P , Renata Piotrkowska R, Janina Książek J, et al. Piotr Jarzynkowski , Renata Piotrkowska , Janina Książek. Medycyna Rodzinna 2017;20(2):90-97.

Zostaw komentarz

Your email address will not be published. Required fields are marked *