Kiła

Jakie są jej objawy i czynniki ryzyka?

© Depositphotos.com

Czym jest kiła?

Kiła to infekcja bakteryjna, która przenoszona jest zazwyczaj drogą płciową. Powoduje powstanie bolesnego owrzodzenia, które zwykle pojawia się w okolicy genitaliów, odbytu lub ust. Kiła rozprzestrzenia się poprzez bezpośredni kontakt ze skórą lub błoną śluzową, które zajęte są zmianami chorobowymi. Po początkowej infekcji bakterie kiły przez kilkadziesiąt lat mogą pozostawać uśpione w organizmie człowieka, zanim uaktywnią się ponownie. Nieleczona kiła może prowadzić do uszkodzenia serca, mózgu lub innych narządów i stanowić poważne zagrożenie dla życia.

Objawy kiły

Kiła rozwija się etapami, dla których charakterystyczne są pewne objawy. Fazy choroby mogą się jednak pokrywać, a symptomy nie zawsze występują w tej samej kolejności. Można być zakażonym kiłą i nie rozpoznać infekcji nawet przez wiele lat. W rozwoju choroby wyróżnia się następujące etapy:

Kiła pierwotna

Pierwszym objawem kiły pierwotnej jest mała rana pojawiająca się w miejscu, przez które bakterie przedostały się do organizmu. U większości zarażonych pojawia się tylko jedno owrzodzenie, u niektórych może wystąpić ich więcej. U mężczyzn objawy kiły zazwyczaj są bardziej widoczne – zmiany pojawiają się w okolicach narządów płciowych, najczęściej na samym penisie. U kobiet objaw w postaci owrzodzeń może być trudniejszy do zdiagnozowania. Zmiany te są zazwyczaj bezbolesne i umiejscawiają się wewnątrz pochwy lub odbytu. Owrzodzenia goją się samoczynnie w ciągu 6 tygodni.

Kiła wtórna

W ciągu kilku tygodni od pierwotnego zakażenia kiła powoduje wysypkę, która początkowo pojawia się na tułowiu, a następnie obejmuje całe ciało – także dłonie, oraz podeszwy stóp. Zmianom towarzyszy intensywny świąd, mogą także pojawić się owrzodzenia jamy ustnej bądź narządów płciowych. Może towarzyszyć temu ból mięśni, gorączka, ból gardła a także obrzęk węzłów chłonnych. Objawy te mogą ustępować i nawracać nawet kilkakrotnie w ciągu roku.

Kiła utajona

Jeśli kiła nie jest leczona, przechodzi ze stanu wtórnego do etapu ukrytego, w którym nie występują żadne objawy. Uśpienie bakterii może trwać latami. Oznaki choroby mogą nigdy nie powrócić, lub ujawnić się w kolejnym etapie.

Kiła późna

U około 15 do 30 procent osób zakażonych kiłą, które nie podejmą się leczenia infekcji, występują poważne powikłania. W późnych stadiach choroba może powodować uszkodzenia mózgu, nerwów, oczu, serca, naczyń krwionośnych, wątroby, kości oraz stawów. Objawy te występują zwykle po kilku latach od momentu zarażenia

Kiła wrodzona

Dzieci urodzone przez kobiety będące nosicielkami kiły, mogą zostać zakażone poprzez łożysko lub w czasie porodu. Większość noworodków z wrodzoną kiłą nie ma żadnych objawów, chociaż u niektórych występuje wysypka na dłoniach oraz podeszwach stóp. W późniejszym czasie infekcja może powodować głuchotę, deformację zębów oraz wystąpienie nosa siodełkowatego (zniekształcenie części kostnej nosa).

Czynniki ryzyka kiły

Zagrożenie wystąpieniem kiły jest największe w przypadku osób, które podejmują ryzykowne zachowania seksualne. Należy do nich między innymi uprawianie seksu bez zabezpieczenia w postaci prezerwatywy oraz częsta zmiana partnerów. Bardziej podatne na zakażenie są osoby będące nosicielami wirusa HIV bądź chore na AIDS.

Możliwe powikłania po kile

  • Guzy (zmiany mogą rozwijać się na skórze, kościach, w wątrobie lub innych organach, zwykle znikają po leczeniu antybiotykami)
  • Kiła układu nerwowego (zaburzenia czynności psychicznych)
  • Problemy neurologiczne (udar mózgu, zapalenie opon mózgowych, głuchota, problemy ze wzrokiem, demencja, problemy sercowo-naczyniowe)
  • Schorzenia układu krążenia (tętniaki, zapalenie aorty, uszkodzenie zastawek serca)
  • Zakażenie wirusem HIV (osoby chorujące na kiłę są od dwóch do pięciu razy bardziej podatne na tę infekcję)
  • Zachorowanie na kiłę zwiększa ryzyko zakażenia dziecka, poronienia, urodzenia martwego płodu lub śmierci noworodka w ciągu kilku dni po urodzeniu

Rozpoznanie kiły

Badania na kiłę polegają zazwyczaj na analizie laboratoryjnej krwi. Może ona potwierdzić obecność przeciwciał, które organizm wytwarza, walcząc z zakażeniem. Antygeny bakterii wywołujących kiłę utrzymują się w organizmie przez lata, dlatego test może wykryć bieżącą lub przebytą już infekcję. W pierwotnej lub wtórnej fazie kiły możliwe jest pobranie próbki komórek z okolic powstałego owrzodzenia. Jego analiza jest w stanie potwierdzić, jakie bakterie przyczyniły się do powstania zmian.
Jeżeli wystąpi podejrzenie powikłań w postaci uszkodzeń układu nerwowego, konieczne może być pobranie do analizy płynu mózgowo-rdzeniowego.

Leczenie kiły

Kiła zdiagnozowana we wczesnym stadium jest infekcją łatwą do wyleczenia. Na ogół preferowaną metodą leczenia na wszystkich etapach jest zastosowanie penicyliny. Antybiotyk ten jest w stanie zabić organizmy powodujące kiłę. Po pierwszym podaniu tego lekarstwa może wystąpić tak zwana reakcja Jarischa-Herxheimera. Z rozkładających się bakterii wydziela się toksyna, która wywołuje gorączkę, dreszcze, nudności oraz bóle głowy. Zwykle nie trwa to dłużej niż jeden dzień.

Zapobieganie kile

Jedynym pewnym sposobem uchronienia się przez zakażeniem kiłą jest abstynencja seksualna. Jeżeli to niemożliwe, następne w kolejności jest utrzymanie wzajemnie monogamicznej relacji seksualnej ze stałym parterem, który nie jest zakażony kiłą. Istotnym zabezpieczeniem jest używanie prezerwatywy, chociaż nie gwarantuje ona pełnej ochrony przez zakażeniem. Należy unikać narkotyków, nadmiernego spożycia alkoholu lub innych środków odurzających, które prowadzą do utraty samokontroli i mogą prowadzić do niebezpiecznych praktyk seksualnych.

Opublikowane przez adamed expert. Data publikacji:

Komentarze
  • Pingback: Kiła – renesans zapomnianej choroby | MEDYCYNA.us()

  • Juleczka

    Mój przyjaciel miał kiłę. Zaraził się od jakiejś dziewczyny ;( Z tego co opowiadał bardzo nieprzyjemna choroba. Na szczęście szybko zaczął leczenie i udało się zwalczyć. Teraz ma chłopak nauczkę.

  • aniazmalopolski
  • Marek

    Dlatego lepiej zawsze uważać i zapobiegać niż leczyć. Nie miałem nigdy i mam nadzieję, że nie złapie tego..

    • inez

      Dokładnie, szczególnie, że żyjemy w takich czasach gdzie dostęp do prezerwatyw jest baaardzo łatwy, a one dają już dużą ochronę/